LIVEJOURNAL

Add me!

Beste lezers. Omdat ik, in vergevorderde staat van professioneel fotografe, zo ongeveer niks meer op mijn weblog kan schrijven, heb ik besloten te verhuizen. Voortaan huist mijn blog op http://toeps.livejournal.com/, waar zowel gewone als friends-only blogjes zullen komen. Natuurlijk kunt u zich aanmelden en proberen vriendjes met mij te worden. Je zult dan vanzelf wel zien of ik dat een goed idee vind.

Het doet me best pijn, ik word vandaag 24 (bday!) en ik blog hier al sinds mijn 19e. Da’s gewoon vijf jaar! Ik ben altijd een trouwe blogger gebleven, en als ze hier een vergelijkbaar systeem hadden ingevoerd was ik ook gewoon gebleven. Maar LJ is nu toch gewoon even wat handiger. Ik hoop dat ik hierdoor weer meer zal gaan bloggen, ook niet-friends dingen, en dat jullie allemaal mee zullen verhuizen. Liefs.

Beste mensen. Ik heb behoefte aan wat orde in mijn leven. Als ik rondkijk is zo ongeveer 50% van de beschikbare vloer in mijn kamer bepakt met tassen met kleding, spul voor shoots, nog meer kleding, tassen, en pikachu. Ook vliegt het geld mijn zakken uit, dus orde in de administratie is ook wenselijk. Orde in de grote hoop nog in te plakken bonnetjes voor de BTW. Uhm, orde op mijn maccie, orde in foto’s. Orde in mijn eetpatroon, nog steeds.

Okxc3xa9. Als ik straks in Zaandam woon (ik ga nog steeds kijken bij die kamer hier in de straat, maar laat ik er even voor de goede "orde" vanuit gaan dat alles met splitsing en huurtoeslag goed komt) gaan er dus een hoop dingen veranderen. Punt xc3xa9xc3xa9n. Genoeg kledingkasten. Sowieso gaat minstens de helft van mijn kleding weg, dus verwacht binnenkort een Toeps Sale. Wat moet je met die rommel. Punt twee. Een bureau met bakjes/prikborden/weetikveel per shoot gesorteerd. Een bakje algemene kosten. Punt drie. Een koelkast gevuld met degelijk eten, wat dan ook van mij is. En wat dan ook van mij blijft. (Kuch, pak speculaas, kuch.) Punt vier. Gewoon, alles.

Kijk het gaat prima hoor, op wat chronisch geldgebrek na. En ook daar komt als het goed is wel een oplossing voor… However, ik heb weer dat Marco Borsato gevoel. Dat wat? "Ik zit bij jou achterop de fiets we gaan steeds iets harder ik zie bijna niets" En als je dan dus ineens gaat remmen dan flikker je om. En dat terwijl ik een hekel heb aan onze jolige krullenbol, die in tegenstelling tot ondergetekende wxc3xa9l binnen is.

Had ik maar weer tijd om onzinnige dingen te posten op mijn weblog, zoals een foto-tour door mijn studentenhuis, of gewoon, debiele snapshots van Amsterdam. Maar de laatste tijd kan ik geen foto meer zien als ik vrij heb. Net als eergisteren, na de shoot voor Altrecht. Zo Toeps, en nu ga je gxc3xa9xc3xa9n foto’s bewerken! Wat deed ik? Een filmpje monteren. De backstage video van de shoot van Sandy Dane. Zie.

Ik heb net een huurcontract getekend. Ik kan dus 1 september intrekken in een huisje in Zaandam, met een vreemde status in de Gemeentelijke Basisadministratie van voornoemde plaats. Het huisje heeft namelijk een huisnummer, maar de twee buren hebben datzelfde nummer!

Oki, probleem. Wat denkt de Belastingdienst namelijk als je huurtoeslag aanvraagt? Juist, dat die twee buren gezellig bij me wonen. Onzin, het huisje heeft een eigen voordeur, een eigen badkamer, toilet, keuken… Kortom, het is een zelfstandige woonruimte. Maar, inschrijving klopt niet, dus ga maar lekker zeuren bij de gemeente. Aldus de Belastingdienst waar ik vandaag was. Natuurlijk kon de gemeente er ook niet veel aan doen, en was er een bouwvergunning ofwel splitsingsvergunning nodig om een ieder een eigen huisnummertje toe te kennen. Wordt vast geweigerd. Kost ook nog eens geld.

Vreemd hoor. Vaak is het omgekeerd. Eigenaren van een winkelpand met woonruimte verhuren deze maar al te graag als "deel van de winkel". En dan is het de gemeente, die er als de kippen bij is om het pand als twee losse objecten te zien. Want, meer panden is meer belasting vangen. Zie hier. In zo’n geval krijg je in de GBA een eigen huisnummertje, wat dan weer fijn is voor de huurtoeslag.

Dus, gedoe. Zonder die huurtoeslag is het huisje aan de dure kant, dus ik twijfelde nog steeds, toen ik met mijn hippe nieuwe lila cowboylaarzen met de blauwe zool (jaja) richting de voordeur hinkte. Hinkte, vanwege nare blaren op beide hielen. En dan had ik ze nog maar gedragen van mijn huis tot het station, ofwel, drie meter.

Aldaar besloot ik het contract toch te tekenen, nadat ik met de verhuurder had afgesproken dat hij achter de splitsing aan zou gaan, en dat ik het contract elke maand kon opzeggen. Ik bleef nadien nog wat bij Sanna, de huidige bewoonster en tevens blije klant van Toeps drinken, en ik voelde me raar. Niet uitgelaten, eerder bedachtzaam. Kan ik die huur wel betalen? Ja, met al die fijne opdrachten op komst, moet dat geen probleem zijn. Maar toch.

Op mijn sokken liep ik naar het station, de trein in, en naar huis. Blaar deed au. Kijk ik op Hyves, zie ik een kamer in de straat waar ik nu woon. Juist, tegenover Amsterdam Centraal. Life’s a bitch.

Eindelijk is het zomers hier in Nederland, dus ik besloot gisteren te gaan zwemmen. Na wat gegoogle kwam ik er achter dat er op fietsafstand van mijn huis een hip ende nieuw zwembad staat, het Marnixbad. Mooi. Doen we.

Bij deze kamer zit ook een fiets, aangezien de chick waarvan ik de kamer overneem toch niet kan fietsen in India. Ik had er nog nooit op gefietst, maar ze had me de sleuteltjes gegeven en aangewezen waar ie stond, en tot mijn grote verbazing stond een maand later de fiets er inderdaad nog steeds. Ik wrikte de twee reusachtige kettingsloten los, en ik was klaar om te gaan.

Waarschuwing. Fietsen in Amsterdam is dodelijk. Niet omdat er auto’s of trams rijden, nee, omdat er debiele toeristen uit het station komen lopen. Deze gaan midden op het fietspad staan, zien je vervolgens aankomen, en gaan dan aan de grond genageld staan gillen. Ik maak nog eens een salto over zo’n wereldvreemde Italiaan of Amerikaan. Fietsbellen snappen ze ook niet, dus ik denk er over om een megafoon met een bandje dat "FUCK OFF!" on a loop heeft staan te installeren.

Dan het zwembad. Zo geavanceerd dat ik wie unne n00b daar stond, in mijn badpak, badmuts en duikbril op mijn hoofd, en met mijn min-drie-en-een-half-ogen. Chip polsbandje? Kluisje? Uiteindelijk is het superhandig hoor, je houdt je polsbandje voor een kluisje, en het gaat open. Maar zonder bril voel ik me toch ernstig gehandicapt. Na een aantal baantjes moest ik aan een medezwemmer vragen: "Meneer, hangt hier een klok? En hoe laat is het dan?"

Een klok, want na iets meer dan een half uurtje moest ik het zwembad weer verlaten, om te gaan pyjamafeesten bij Maan. Ik had al spierpijn van mijn overmatige inspanningen in de "snelle baan", en pijn in mijn kont van het fietsen na maanden van voorwielloosheid, en toen moest ik met Maan en vriendinnen ook nog eens naar het park fietsen! U begrijpt dat ik nu amper meer kan zitten.

Enniewee, Batman was een erg saaie moevie, want ik ben er bij in slaap gevallen. Gelukkig heb ik wel heerlijk geslapen, dus ik kan vandaag weer fijn aan het shooten. Gisteren heb ik trouwens te horen gekregen dat ik een job heb binnengehaald, voor een nieuwe ADHD afdeling van Altrecht. Er was zowaar een pitch met drie gegadigden, en mijn concept heeft gewonnen! Dus nu mag ik tieners gaan casten, styling en visagie gaan boeken, gewoon een hele productie draaien dus. Ik vind het echt super!

Ik besef me dat ik nog steeds twee filmpjes van Tokyo Disney moet uploaden. Heb dat nog steeds niet gedaan, maar ik ben dan ook met veel andere dingen bezig.

Qua fotografie gaat het lekker. Ik heb eindelijk weer een beetje het gevoel mijn "mojo" terug te hebben. Ik loop weer over van ideexc3xabn, en maak me niet meer zo veel zorgen om "carrixc3xa8re" en "mijn stijl". Ik ga weer dingen maken die ik leuk vind, zonder reden. Gewoon, omdat mijn werk ook mijn hobby moet blijven.

Wat mijn eten betreft, daar voel ik me niet zo gerust over. Na in Japan nergens op te hebben gelet, en daar nog van afgevallen te zijn ook, had ik bij terugkomst wat aanpassingsproblemen. Ik besloot om het eetpatroon van daar gewoon voort te zetten, en ging vrolijk aan de slag met mijn eigen sushi-maker.

Ik moet zeggen, ik heb skills. Helaas hebben mijn huisgenoten mijn plastic sushi-maker aangezien voor vuilnis, en weggegooid. Ik ben niet meer naar de Aziatische supermarkt geweest, en zo’n matje heb ik ook niet, dus voorlopig even geen sushi voor Toeps.

Then what to eat? Als je rijstballetjes gewend bent, zijn Liga’s ineens echt afval. Voedingswaarde nul komma nul, zwaar bewerkt voedsel met drie calcium-moleculen, zodat het het predikaat "gezond" kan hebben. Nou, een ding weet ik wel, van rijstballetjes zit je veeeeel voller, voor minder calorixc3xabn. Niet dat ik die tel, hoor.

Maar mijn eten is wel flink ontregeld. Gisteren was toppunt, en ik voel me er niet al te prettig over. De vier boterhammen met chocopasta in de ochtend gingen nog wel. De twee boterhammen met jam tussen de middag ook nog. Maar daarna. Ik ging naar Sandy kijken, die in het Westerpark zou optreden. Ik ging lopend, hoe gezond. Maar toen. Het begon met een broodje falafel op het station. Bij Sandy was het gratis Ben en Jerry’s eten, dus 2×2 bolletjes gingen er wel in. Teruggelopen. Sushi gehaald. Daarna naar mijn broertje, want die is vandaag jarig. Taartje gegeten.

En toen was ik op weg naar huis, moest ik wachten op Den Haag Centraal, en in een vlaag van verstandsverbijstering, serieus, dat doe ik nxc3xb3xc3xb3it, heb ik een kaassoufflxc3xa9 uit de muur getrokken, en daarna ben ik nog de Burger King ingelopen voor een grote portie Twister Fries met mayo. Toeps, what the hell?! De Burger King, ghetto place of the ghetto places. Friet?!

Goddamn, ik voel me een trashcan, en het lijkt me wijs dat ik het good old eetlijstje weer eens invoer. Maar. Daar staan van die kansloze Liga’s op. Van dat loze voedsel, waar geen mens bij gebaat is, op de directeur van het Lu concern na dan misschien.

Enniewee. Zo blijkt toch maar weer dat het uit-elkaar-gaan en verhuizen toch zijn weerslag heeft op mijn ritme. Nou goed, hopelijk heb ik binnenkort een permanent huisje, en kan ik rustig settlen. Ik ben gisteren wezen kijken bij een bekende, die in Zaandam woont en op wereldreis vertrekt, voor onbepaalde tijd. Als haar huisbaas okxc3xa9 is, kan ik per begin september haar huisje overnemen. Dat zou ik echt super vinden, want Zaandam is maar 15 minuten met de trein naar Amsterdam Centraal, en op Sloterdijk ben je nog sneller. Dus allemaal voor me duimen plz.

Mijn duim! Zo ontzettend grappig, op Amsterdam Centraal: Mijn duim, mijn duim, mijn duim, uh-huh! En dan op elk station waar je stopt, mijn duim! Neem je de tram, mijn duim! Boy, mijn duim heeft sterallures.

Kreeg ik toch net de horrorshow van mijn leven in mijn mailbox. Mijn fug hoofd op de site van CastingNieuws, en in de nieuwsbrief die aan heel wat honderden mensen is verstuurd. Brrr!

Lang geleden, echt, maaanden geleden, werd ik gebeld door een medewerker van CastingNieuws. Ze volgden mijn blog al een tijdje (Halloooo redactie, leescht en huivert!), en wilden me interviewen voor in hun nieuwe blad. Juist, blad. Over mijn fotografie. En hoe ik daar in ben gerold vanuit mijn modellenwerk.

Okxc3xa9, prima, ik begaf mijn ass gratis naar Amsterdam, voor wat Toeps-promotie. Eenmaal bij de castingstudio aangekomen werd ik tot Spelende Mevrouw omgetoverd, voor een hemelsblauwe (WTF?!) achterwand gezet, en hoppa! Schieten maar! Foto’s van het kaliber ik-maak-ze-beter. Kijk en huiver. Mooie hand ook ten hoogte van mijn kruis, op die eerste. Mooie lip, op die tweede. Kuch. Mooie uhm, JPEG artifacten? Juist, op de derde.

En dan het interview. Het leukste gedeelte, over mijn vermoorde onderbuurvrouw als inspiratiebron, is er uit gehaald. Sterker nog, het hele interview is meer dan gehalveerd. En gedateerd. Ik maak ondertussen amper nog castingfoto’s, ik test modellen, ik doe betaalde jobs voor Sony BMG, Proefdiervrij, ik publiceer in bladen… Goed, dat heb je met een interview van een half jaar oud. Oh ja, en u ziet, het is ook geen papieren blad. Nee, geen uitgever die het wilde drukken. Het was dan ook slechts de derde doorstart van Casting Magazine.

Plus. Je doet een interview met een fotografe, en zet er drie karige modellenfoto’s bij? Joehoe? Ik heb mooier in mijn portfolio? Verder geen enkele foto van mijn fotografie? WHY?! Geen sitevermelding, geen Toeps, niks? WTF sta ik daar te doen dan? Waarom ben ik een hele middag naar Amsterdam gekomen dan? Om sitevulling te zijn? Fijn is dat.

Dus, als u zo’n lezer bent, van CastingNieuws, die me met veel Googlen heeft gevonden: HIER staat mijn portfolio. En HIER mijn modellenportfolio. Vergeet die smurfenfoto’s meteen. Please. Kthxbai.

Dan ben je niet naar Japan geweest.

Klik hier voor groot.

Welkom aan boord van Aeroflot vlucht SU576 naar Moskou. Wederom geen vega bestelling voor het eten doorgekomen, maar wederom iets uit de Business Class gehad. En een preek, door twee verschillende stewardessen, dat ik had moeten bellen, 36 uur in advance. Hey, nobody told me! Enniewee, ik had weer te eten. De Chinees/Japans/Russische variant van tortellini. Deegzakjes met vulling. Best lekker. Daarnaast nog een bakje groenten en een salade. Ondanks dat ik er foka en mesu bij kreeg (Ja, de Japanse woorden voor vork en mes komen rechtstreeks uit het Nederlands), ging alles moeiteloos met stokjes. Ik heb skillz! Natuurlijk heb ik om het broodje met de veel-te-zoute boter te besmeren wel een mes gebruikt.

Het tripje is bijna ten einde. Straks ben ik weer thuis, en morgen heb ik meteen een begrafenis. Iets meer dan een jaar nadat Jo’s vader overleed, is nu ook haar moeder gestorven aan kanker. Ik vind het echt vreselijk voor haar, en ik baal ook echt dat ik zo ver weg zat. Gelukkig ben ik nog wel op tijd terug voor de begrafenis.

Daarna is het werk aan de winkel. Verhuizen naar mijn tijdelijke ultrahippe kamer in Amsterdam. Ondertussen ben ik nog op zoek naar iets vanaf september, het liefst ook in Amsterdam. Ik kan misschien ook tijdelijk in Zaandam wonen, maar iets vastigs is toch ook wel heel fijn. Aan de andere kant… Leven als een reizende, werkende fotografe zonder echte vaste uitvalsbasis… Klinkt ook helemaal niet verkeerd!Ik heb echt superveel inspiratie opgedaan in Japan. Niet wat je zou verwachten misschien, geen Harajuku-girls. Het is eerder dat ik mijn hoofd even heerlijk leeg heb gemaakt, mijn hersentjes een flinke boost hebben gehad, en het woord "druk" naar Nederlandse maatstaven ineens gedevalueerd is tot een lachertje. Nederland is kneuterig, people! Al kan dat soms heeeeerlijk zijn.

Nergens is het zo druk als in Tokyo. Het gezicht als op een van de grootste kruispunten van de wereld de autostoplichten op rood gaan, en alle voetgangers kriskras over de kruising bewegen, is fascinerend. Ik kan begrijpen dat het benauwend kan zijn, maar de enige keer dat ik dat gevoel heb ervaren was gisteren, in de vijf verdiepingen hoge alles-winkel. Warmte, herrie… De schappen praten tegen je over de nieuwste mascara, de radio’s en tv’s staan werkend ter display, en de Humping Dogs ratelen met 20 stuks tegelijk. Humping dogs vraagt u? Ja, een plastic hondje met USB aansluiting, wat na het inpluggen je poort begint te berijden. 1000 yen, wie wil dat nou niet.

Treinen in Tokyo, en metro’s, want veel verschil is er niet, zijn ook druk. Als ze in Nederland op Schiedam Centrum omroepen dat een trein vol is, kunnen er in Japan nog wel 60 mensen bij. Het openbaar vervoer vormt de levensader van de stad, en het is daarom ook buitengewoon goed geregeld. Nederland is echt FAIL als je kijkt naar hoe de Japanners het doen. Wat voorbeelden? Veel Japanners hebben een Suica kaart. Dit is een contactloze chipkaart, die hier natuurlijk al ages werkt. Daar kun je overigens ook gewoon in de meeste winkels mee betalen. De rest van de Japanners koopt een kaartje. Je koopt geen kaartje naar een bepaald station, maar van een bepaalde prijs. Wat de haltes kosten, kun je aflezen op een grote kaart boven de ticket machines. Je kunt rustig je hele portemonnee leegflikkeren boven een automaat. Snapt ie. Het ding eet ook briefgeld. Met het kaartje wat je krijgt open je een poortje, net als in Parijs. Precies als in Parijs moet je ook bij het verlaten van de trein/metro het kaartje weer in het poortje steken. Hier zijn echter, in tegenstelling tot bij de Fransen, geen gevangenis-like hekken aanwezig. Een subtiel klaphekje houdt je tegen als je het verkeerde (goedkopere) kaartje hebt, een een iel politiemannetje op een curverkrukje houdt toezicht. Er is nooit iemand die over de hekjes springt. Iemand met een verkeerd kaartje gaat naar de Fare Adjustment Machine, gooit geld bij, en je nieuwe kaartje opent de poorten probleemloos.

In de treinen zelf is het niet toegestaan te bellen. Hilarische anime-tekeningen van een huilende, blerende, uit haar panty gaande vrouw, met het onderschrift "Please, do it at home" maken de reizigers hierop attent. Geen Japanner zul je dan ook zien bellen. Gelukkig hebben ze allemaal internet op hun telefoon, want ze staan allemaal met hun standaard-rechthoekige-uitklap-Japannertelefoon te surfen. Overigens is je telefoon in Japan niks zonder bling bling steentjes, rubberen taartjes, ijsjes, en minstens vijf hangertjes, waarvan natuurlijk eentje van Stitch.Japan, I love.

En om nog even terug te komen op de Harajuku-girls: Die zijn sooooo three years ago. Als je nu nog met je poppenjurkje en roze strik (en beste vriendin, je gaat natuurlijk niet alleen zo over straat) over de straten van Harajuku flaneert, wil je maar een ding. Aandacht. Op de foto gezet worden door de lichtelijk retarded buitenlandse bladen, omdat "Harajuku zo hot is". Ej, dat is het ook wel. Maar de zichzelf respecterende Japanse fashionista van het moment loopt er eerder bij als Mary-Kate Olsen, of Sienna Miller, al dan niet on crack. Boho, lagen, bloemen, wijd vallende tops, neutrale kleuren… Dat is wat ik het meest gezien heb. En natuurlijk heb je hier en daar een verdwaalde gothic, en zitten er in Harajuku winkels voor deze doelgroep. Magoe, emo’s moet je overal hebben.Wat wel hilarisch is trouwens, zijn de Japanse "gangsters". The true act of gangsterness, is behalve er compleet overstyled bijlopen, het lopend roken. LOPEND ROKEN! Thug! Normale Japanners hebben namelijk rookzones op straat, verstopt achter oversized kamerplanten, waar iedereen snel even een paar hijsen neemt. Oh, en waag het ook niet je peuk op straat te gooien. De o zo schattige politiemannetjes geven toch echt bekeuringen uit.

What more can I say? Japanse verkoopstertjes zetten een monsterlijk irritante stem op bij het verkondingen van hun reclameboodschappen. Het toontje is nog het meest te vergelijken met een plagend "nenenenene", en het gaaaaat maar door. Op een gegeven moment hoor je het nieteens meer. In de electronica-hood gebruiken ze voor dit soort reclame maar meteen megafoons, anders kom je niet over je buurman heen. Japanners zijn niet te beroerd om je te helpen, en soms zou je willen dat ze je gewoon met rust zouden laten. Bijvboorbeeld toen ik aankwam met al mijn 50 hutkoffers. Die moest en zou ik onder de stoelen van de trein parkeren. Ja, ja, ik snap, maar ik wil mijn koffers niet vergeten mevrouwtje. Al verklaart dat dan meteen weer waarom wat in het eerbiedige Japan wel werkt, in het stronteigenwijze Nederland nooit zou werken.

Oh, en wat het eten betreft: Ik ben volgens mij best wat afgevallen. Ik heb toch bijna dagelijks een crepe met ijs gegeten, en Maan was grootgrossierder in de chocola, maar de rest van het eten is zo ontzettend gezond! En je eet amper deegwaren, want wat de Japanners onder een donut verstaan… Eh, neh. Ik zal het erg gaan missen als ik thuis ben, en ik ben dan ook voornemens mijn eigen plakrijst en soyasaus in te slaan. En, iemand het recept van tempura?